Activering als vanzelfsprekendheid

In De Standaard van 8 mei 2018 houdt Stijn Baert een sterk pleidooi om de sociale zekerheid zelf activerend te maken. Zo blijft het immers niet houdbaar. "Meer dan 20% van onze 25- tot 64-jarigen is niet aan de slag en zoekt evenmin een baan... en de inactiviteit is nog veel hoger voor wie geen diploma middelbaar onderwijs behaalt." Er is inderdaad letterlijk werk aan de winkel. Te gemakkelijk gaan we uit van de vanzelfsprekendheid van het uitkeringsbeleid. Terwijl dit eigenlijk de laatste redplank moet zijn, wanneer de andere instrumenten niet meer werken. En dan nog zou een uitkeringsbeleid ons steeds opnieuw moeten kunnen aanmoedigen om onszelf te activeren

Er hapert evenwel iets aan dat woord 'activeren'. Het kreeg een dwangmatige connotatie jammer genoeg, terwijl het in wezen een vanzelfsprekendheid is. Ik stel deze vanzelfsprekendheid vast in onze gezondheidszorg van vandaag, in schril contrast met vroeger. Hoe anders zit de revalidatie en de zelfzorg vandaag in elkaar? Ik hoor een makker spreken over zijn heupoperatie: gisteren geopereerd, vandaag twintig stappen gezet, morgen de trappen op en af en de derde dag mag hij thuis verder werken aan zijn gezondheid. Hij oogde zeer tevreden over zijn activeringswerk en de zelfsturing ervan.

De integratie van de beleidsplannen rond armoedebestrijding, werk en sociale economie dienen ook dergelijke activering afgestemd aan te pakken. De lokale beleidsvoerders zouden een hele stap vooruit geraken, mochten ze hun opdracht om al het mogelijke te doen om een betrekking te vinden voor hun leefloners (art60-ers) ernstig nemen. Of mocht het wijkwerken beleidsmatig sterk worden ondersteund en lokaal creatief worden uitgebouwd om mensen aan te moedigen zich onderweg maatschappelijk in te zetten. En dan spreek ik nog niet van de talrijke werkplekleerformules op de werkplekken in organisaties en bedrijven. Veeleer dan dit alles te promoten, wordt het 'verplichte' vrijwilligerswerk als politiek wapen boven gehaald. Jammer toch?!

Velen van die werklozen en inactieven willen echt wel werken. Ze willen actief zijn. Maar de complexe systemen en de onvertrouwdheid ermee schrikken af. We sluiten blijkbaar nog de ogen om te durven stellen dat vele werkplekken onhaalbaar zijn geworden voor deze groepen werklozen en inactieven. En toch hebben zij veeleer recht op arbeid dan recht op een uitkering. Ze zouden meer baat hebben bij daadwerkelijk werk. Hen nu penaliseren is de verkeerde boodschap. Want het ontbreekt vooralsnog aan creatieve activeringsmaatregelen die in elkaar haken om stappen vooruit te zetten. Het wordt alvast uitkijken naar de lokale en de Vlaamse beleidsvoorstellen. Met de komende verkiezingen moeten er allicht creatieve voorstellen het daglicht zien waarvan werklozen en inactieven beter worden. Zouden we toch durven hopen. Maar dan dienen deze beleidsniveau's wervend en grondig samen te werken.

Bert Boone
15 mei 2018

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Deze vraag is om te testen of u een menselijke bezoeker bent en om geautomatiseerde spam te voorkomen.
8 + 10 =
Los deze eenvoudige rekenoefening op en voer het resultaat in. Bijvoorbeeld: voor 1+3, voer 4 in.

Downloads